Kom sei it bosk

Toen onze zoon een baby was wees er wat mij betreft niks op de mogelijkheid dat hij autisme zou hebben. Hij was een hele communicatieve baby. Hij kon nog niet praten, maar communiceerde heel duidelijk met zijn ogen. In die tijd hing dit gedichtje bij ons op de koelkast. Iedere keer als wij aan tafel gingen las ik het hem voor. Ik spreek echter niet goed fries en onze zoon had dat door zo klein als hij was. Hij moest ontzettend lachen als ik dit ging voorlezen. Ik weet zeker dat hij duidelijk het verschil hoorde tussen mijn man, die fries als moedertaal heeft, en mij. Iedere keer als ik hem oppakte om aan tafel te gaan begon hij al te spartelen van plezier. Als hij eenmaal in zijn stoel zat keek hij me lachend aan en draaide zich vervolgens naar het gedichtje waar hij een paar tellen naar staarde. Daarna keek hij weer indringend en lachend naar mij alsof hij wilde zeggen “Nou mama, begin maar met je nep-fries”. Hij lag steeds helemaal in een deuk als ik dan begon te lezen. Hij was zes maanden oud toen hij op deze manier communiceerde. Uit niets bleek dat hij autisme zou kunnen hebben. Nou ja…uit niets? Met de kennis van nu weet ik meer dan toen, maar daarover later misschien meer. Dit gedichtje zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben omdat het me terug doet denken aan die speciale momenten aan tafel.