Kauwgom

“Hee Schat, loop eens normaal.” Mijn moeder en ik lopen samen naar school, maar dat kan onmogelijk ‘normaal’ zoals zij het wil. Ik loop op mijn tenen, hupsend en zwalkend over het pad. Dit moet echt op deze manier. Ik heb een hele goede reden om het zo te doen. “Schattie, kom op. Loop normaal. Je lijkt wel dronken. Waarom loop je zo?”, zegt mijn moeder.

Een paar dagen geleden kreeg ik kauwgom onder mijn schoen. Eerst wist ik niet hoe het daar kwam. Het bleek dus dat ik erop was gaan staan tijdens het buitenspelen. Toen heb ik helemaal niet gemerkt dat ik op kauwgom ben gaan staan, maar kennelijk lag het dus op het schoolplein. Totaal niet gezien.

Ik vind het vies en heb van alles geprobeerd om het van mijn schoenzool af te krijgen, maar dat lukte niet. Nu is mijn schoen verpest en kan ik hem niet meer aan! “Dat geeft niks, schat”, zei mijn moeder toen ik het thuis liet zien, “We krabben het ergste eraf en dan kun je gewoon je schoen aan en erop lopen”. Kijk en dat ziet ze dus verkeerd. Het idee dat er nog kauwgom op mijn schoen zit is zo verkeerd. Het hoort daar niet! Mijn schoen klopt niet meer. Ik kan hem niet meer aan. Ik doe vanaf nu steeds mijn andere schoenen aan. Met een beetje mazzel merkt mijn moeder het niet en krijg ik geen lastige vragen of de opdracht mijn kauwgom-schoen gewoon te dragen.

Ik heb hier dus wel van geleerd om alerter te zijn. Blijkbaar kan er van alles onder mijn schoenen komen zonder dat ik dat door heb. Ik ga dat risico tot een minimum beperken en dat doe ik dus door op mijn tenen te lopen en mijn voeten zo goed mogelijk op lege plekken op de weg neer te zetten. Ik ben best tevreden over deze oplossing, maar mijn moeder dus weer niet. “Het ziet er niet uit, moppie! Zet je voeten gewoon neer. Er komt niets onder je zolen als je een beetje oplet”.

“Nee. Er ligt hier overal poep”, zeg ik. “Ja. Daar moet je dus wel een beetje op letten”, zegt mijn moeder, “maar zelfs al komt dat onder je schoen dan maken we het schoon. Je kunt gewoon normaal lopen.” Oké. Oké. Dan ga ik weer een poging doen om normaal te lopen zoals zij dat wil. Dat is niet 123 geregeld. Als mijn brein eenmaal gewend is aan een bepaalde beweging dan gaat dat nog een tijdje door. Het duurt even voordat ik dat uit mijn systeem heb. Het helpt als mijn moeder me er steeds op wijst. Dan kan ik het uiteindelijk loslaten dat ik op mijn tenen zwalkend naar school moet lopen. “Trouwens”, zegt mijn moeder, “je kunt ook gewoon lopen als er iets onder je schoenen zit dus die zwarte schoenen kun je gewoon weer aantrekken”.

Ze had dus toch in de gaten dat ik die schoenen vermeed. “Maar ik zal de kauwgom er zo goed mogelijk vanaf halen zodat je er een beetje geruster op kunt zijn”, zegt ze.

Gelukkig.